Siz Samarqanddagi Goʻri Amir — Temur maqbarasi oldida turibsiz. Butun kompozitsiyani koʻrish uchun biroz orqaga chekining: kirish peshtoqi, uning ortidagi hovli, undan narida esa baland poygumbaz va qovurgʻali moviy gumbaz.

Nom forscha boʻlib, «hukmdor qabri» degan maʼnoni anglatadi. Yevropada Tamerlan nomi bilan tanilgan jahongir Temur uni oʻzi uchun qurdirmagan. U maqbarani 1403-yilda, oʻsha yili vafot etgan nabirasi va valiahdi Muhammad Sulton uchun boshlagan. Bino 1404-yilda bitkazilgan.

Temur 1405-yilda, qishki yurish paytida vafot etgan. U oʻzi uchun ona shahri Shahrisabzda qabr tayyorlatgan edi, ammo togʻ dovonlarini qor bosgani sababli shu yerga dafn etilgan. Keyinchalik bu yerga uning oʻgʻillari Shohrux va Mironshoh, nabirasi Ulugʻbek hamda piri Mir Sayyid Baraka qoʻyilgan. Bir shahzoda uchun qurilgan bino sulola xilxonasiga aylangan.

Avval gumbazga qarang. Uning diametri taxminan 15 metr, balandligi taxminan 12,5 metr, sirti esa ikki xil moviy koshin bilan qoplangan chuqur qovurgʻalarga boʻlingan. Pastroqda poygumbazni juda yirik arabiy yozuv tasmasi aylanib oʻtadi. Baland poygumbaz ustidagi bunday gumbaz shaklini keyingi meʼmorlar Samarqanddan ancha uzoqlarda ham takrorlagan, uni koʻpincha Hindistondagi boburiylar maqbaralarining oʻtmishdoshlari qatorida tilga olishadi.